Er zijn engelen in het universum zoals je moeder en jij bent een engel op aarde. Alleen je vleugels zijn onzichtbaar.
Het zijn woorden die ik jarenlang met mij heb meegedragen. Toen ze tegen mij werden uitgesproken, voelde ik direct wat ermee bedoeld werd. toch kreeg die uitspraak pas veel later echt betekenis. Soms heb je afstand nodig om patronen te kunnen zien die jarenlang onderdeel van je leven zijn geweest.
Wanneer ik terugkijk, zie ik namelijk iets bijzonders. Het lijkt alsof ik vaak aanwezig wat op momenten die ertoe deden. Tijdens mijn jaren als verpleegkundige stond ik naast mensen in kwetsbare fases van hun leven. Ik voerde gesprekken die veel verder gingen dan de dagelijkse zorg. Ik zat aan bedden waar verdriet voelbaar was, ik luisterde naar verhalen die soms jarenlang met niemand waren gedeeld, ik was aanwezig bij afscheid, bij angst, bij hoop, bij vreugde en bij momenten waarop woorden eigenlijk tekortschoten.
Toch bleef dat patroon zich ook buiten mijn werk herhalen.
Mensen vertelde mij hun verhaal. Soms tijdens een kop koffie, soms tijdens een toevallige ontmoeting (paar keer meegemaakt aan de kassa van een winkel), soms tijdens een gesprek dat begon met iets heel alledaags en uiteindelijk over het leven zelf bleek te gaan.
achteraf gezien leek ik vaak op het juiste moment aanwezig te zijn. Ik kwam binnen wanneer iemand steun kon gebruiken, ik kreeg een telefoontje van iemand die zijn hart wilde luchten, ik trof mensen precies op een moment waarop er ruimte ontstond voor een gesprek dat er werkelijk toe deed. Destijds vond ik dat heel gewoon. Ik dacht er nauwelijks over na. Ik luisterde graag naar mensen en vond het fijn om er voor iemand te zijn. Meer zat er voor mijn gevoel eigenlijk niet achter.
Pas jaren later begon ik te zien hoeveel bijzondere momenten ik heb mogen meemaken. Hoe vaak mensen mij toelieten in een stukje van hun leven dat kwetsbaar was. Hoe vaak ik getuige mocht zijn van momenten die voor hen van grote betekenis waren. Dat besef vervult mij met dankbaarheid.
Want uiteindelijk draait het leven voor mij om verbinding. Om oprechte aandacht, om echt te luisteren naar wat iemand vertelt, maar ook naar wat er tussen de woorden door voelbaar is.
Misschien zag die persoon dat al veel eerder dan ikzelf. Misschien bedoelde ze dat toen ze sprak over onzichtbare vleugels. Wanneer ik nu terugkijk, zie ik geen engel.
Ik zie een vrouw die haar hele leven al geraakt wordt door mensen, door hun verhalen en door de bijzondere ontmoetingen die ontstaan wanneer 2 levens elkaar precies op het juiste moment kruisen. Misschien zijn die onzichtbare vleugels niets anders dan dat.
Zonnige Groet,
Cindy
Reactie plaatsen
Reacties